Twee Toyota`s, plaats voor koffers

Zo, dit is hem dan, mijn eerste bericht vanuit Japan. Ik typ vanaf een computer die in de common room van ons hostel staat. We zijn gisteren om 14:00 vertrokken vanaf Schiphol en zijn na een bijzonder relaxte vlucht om ongeveer 9:10 's ochtends in Osaka aangekomen. Natuurlijk verloopt een reis niet zonder vervelende gebeurtenissen, en zo ook de mijne niet. Een uur voor ik uit Gouda zou vertrekken, ging mijn gloednieuwe koffer stuk. Tijdens het open ritsen sprong de rits er vanaf en braken de tandjes af. Ik wilde het in de eerste instantie zo laten, omdat ik 2 ritsen had. Maar eenmaal op Schiphol merkte ik dat de hele rits nu begon uit te scheuren. Om me een hoop moeite en ellende met bagage te besparen, hebben we toen maar besloten om ter plekke een nieuwe te kopen bij het Schiphol Seal Point, de oude tas gaat terug naar de winkel. De vliegreis was verder erg goed bevallen, want er was keuze uit televisie series, CD's en films waarvan sommige zelfs nog in de bioscoop draaien in Nederland. Ook het eten smaakte goed, en het ontbijt was zelfs heerlijk te noemen. Wel miste ik de twix. Op mijn vorige vluchten met Transavia (binnen Europa) kon ik altijd een flesje appelsap met een twix krijgen, dus die wilde ik graag om nostalgische redenen. De appelsap was aanwezig, maar de absentie van de twix was een steek in het hart. Gelukkig was er gratis koek. Het vliegtuig zat overigens vol met Japanners, er was echt maar een handje vol westerlingen aan boord. Onder het mom 'No Sleep till Osaka' hebben we, in tegenstelling tot alle Japanse reizigers, geen oog dicht gedaan.

Toen we in Osaka aan kwamen moesten we vingerafdrukken en een foto laten maken. Achter de balie zat een hele jolige, lieve Japanner die ons met zijn grappige stem en gezicht weer helemaal gelukkig maakte. Vervolgens hebben we geld ingewisseld, dat gaat hier heel keurig. Als je in de rij staat komt er een dame of heer aan om je te helpen met het invullen van een formuliertje, vervolgens tellen ze je geld en rekenen ze uit hoeveel Yen je krijgt. Daarna geven ze je een briefje waarmee je naar de balie kan om het geld daadwerkelijk in te wisselen, en zo is alles enorm snel afgehandeld. Toen ik mijn Japanse centen had ontvangen en ik op Nanja stond te wachten raakte ik in gesprek met een van de medewerkers daar. Hij begon al meteen enthousiast te praten over hoe knap hij het vond dat ik redelijk Japans sprak, en toen hij hoorde dat ik dat hier kwam studeren konden er een heleboel diepe buigingen vanaf. Toen we klaar waren op het vliegveld hebben we de trein gepakt naar het district van Osaka waar ons hostel ligt.

Eenmaal aangekomen ging het al gelijk mis. Met onze brakke, half slaperige hoofden liepen we totaal de verkeerde kant op en raakten we verdwaald. We vroegen het aan menig Japanner maar niemand kende ons hostel. Toen we het bij een winkeltje vroegen gingen ze zelfs een kaart halen en stonden ze 5 minuten lang met z'n 3en te discussieren over onze route. Uiteindelijk kwamen deze vriendelijke mensen er ook niet uit, en we waren toen echt ten einde raad...Opeens hoorden we de claxon van een auto en zat er een Japanner naar ons te wenken. Wij dachten in de eerste instantie dat hij het niet tegen ons had, dus gingen gewoon door met het bestuderen van onze kaart. Blijkbaar zaten we er toch naast, want de man parkeerde z'n auto en stapte uit. Hij had ons op de kaart zien kijken en wilde ons graag helpen. Helaas wist ook hij niet hoe je bij het hostel komt. Hij vroeg ons even te wachten en liep terug om met de vrouw die naast hem in de auto zat te spreken, toen wenkte hij ons weer. Toen we op hem af kwamen gooide hij de kofferbakken van 2 gloednieuwe Toyota's open, en nam onze koffers van ons over. Deze beste heer ging ons helpen zoeken met de auto en zou ons dan meteen bij het hostel afzetten! Na 10 minuten rondrijden had hij het gevonden en zette hij ons met al onze spullen voor het hostel af. Na ongeveer 10 diepe buigingen van ons namen we afscheid, en stonden wij nog totaal verbijsterd voor het hostel.

Ons hostel wordt gerunned door een aantal gasten die niet veel ouder zijn dan wij. Het is klein, rommelig en echt totaal geweldig. Het is echt zo'n typisch Japans gebouwtje dat ik totaal niet kan beschrijven, en daarom ga ik er morgen (of vanavond) een aantal foto's van posten. Ik zal dan ook het een en ander over Osaka vertellen en over hoe ons avontuur op de eerste dag verder is verlopen.

Het enige wat ik nog kan zeggen is: Japan, petje af, de mensen hier zijn echt geweldig.