Herten en Bazen

Maak je borst maar nat voor een flinke muur aan text. Ik heb de afgelopen 2 dagen zoveel meegemaakt dat ik geen tijd heb gehad om m'n foto's op de computer te kunnen zetten, laat staan mijn blog te updaten. Toen ik m'n camera vanavond aansloot had ik de keuze uit zo'n 170 foto's die ik vandaag en gisteren heb gemaakt. Ik zal proberen het zo kort mogelijk te houden!

東大寺

Toudaiji, waarschijnlijk de bekendste plek van heel Nara. Toudaiji is het tempelcomplex waarin de grote Buddha staat, een 15 meter hoog beeld van Buddha uit het jaar 752. De tempel waarin dit beeld, Daibutsu (grote Buddha) genaamd, staat heet Daibutsu-den. Dat betekent Hal van de Grote Buddha. Van buiten ziet dat er zo uit.

Naast de ingang staat een beeld van Pindola, dat is een god van het occulte, hij heeft wel een beetje een enge kop. Als je de Daibutsu-den binnenstapt is het eerste wat je ziet natuurlijk de Daibutsu zelf. Aan weerszijden van hem zitten nog 2 andere standbeelden. Aan de achterkant zijn er ook nog wat kleinere beelden te vinden van een soort Samurai.

Nadat we deze dolle vrinden bezocht hadden, zijn we richting de uitgang gelopen en hebben we even een pauze gehouden.

De berg met tempels waarvan ik de naam niet weer

Na de korte pauze zijn we in een willekeurige richting verder gelopen. Nanja was in 2009 al eens eerder in het park geweest, dus we kozen een kant die zij nog nooit bezocht heeft. Natuurlijk kwamen we onderweg nog flink wat van onze lieve hertenvrienden tegen, die allerlei dolle streken uithaalden!

Één van de hertjes vond Nanja's centjes wel erg interessant, en een ander dacht dat mijn camera een cracker was. Natuurlijk hebben we weer goed kunnen observeren hoe de hertjes oma's en kinderen op de vlucht deden slaan.

Toen we ons eenmaal een weg door de woeste menigte herten gebaand hadden zijn we een aantal trappen gaan beklimmen. Het ene moment loop je een willekeurige richting op, het andere moment sta je in een tempel complex op een berg dat je doet afvragen of je ooit een mooiere plek hebt mogen bezoeken.

Toen we het mooie uitzicht op de stad en het park achter ons lieten, zijn we nog verder de berg op geklommen. Daar vonden we verlaten paadjes waar je de natuur prachtig kon bewonderen.

Voordat we te ver de berg op liepen zijn we weer afgedaald om wat te gaan eten bij Ichizoku, een restaurantje waar we elke dag hebben gegeten.

Wijze Bazen, vele drankjes

Toen we eenmaal goed en wel in het hostel zaten kwam de eigenaar opeens flink aangeschoten binnen. Na zich te verontschuldigen tegen zijn vrouw (die hij overigens altijd "moeder des huizes" noemt) vroeg hij ons of we meegingen naar een likeurwinkel waar hij met z'n vrienden zat te drinken. Eenmaal daar aangekomen kregen we meteen warme Sake ingeschonken, die overigens bijzonder goed smaakte. Na een uurtje of anderhalf hadden de Japanners het wel weer gezien in de likeurwinkel, en gingen ze met z'n allen naar het huis van één van hen, wij waren natuurlijk ook van harte welkom. De eigenaar van het huis maakte houtsculpturen, en daar was hij bijzonder goed in. Ook had hij een brute motor, en dan ook echt een brute motor.

Binnen kregen we nog meer drank en hebben we over vanalles zitten praten. Uiteindelijk zijn we een paar keer met ze op de foto gegaan om de memorabele avond te vereeuwigen.

De man links van mij is de eigenaar van het hostel. De gozer daar voor is de houtsnijder. De dame daarnaast is een schrijfster, die al een aantal (in Japan) zeer bekende boeken op haar naam heeft staan. De laatste daarvan, 夢見る水の王国 (Het Dromende Waterkoninkrijk) is een boek waarvoor ze inspiratie had opgedaan toen ze in Nederland was. De oude heer naast haar is de Oude Meester. Hij maakt traditioneel Japans lakwerk en is één van de 5 mensen op de wereld die dit nog kan. Hoewel zijn spraak haast onverstaanbaar was, had hij een hoop te vertellen.

Toen iedereen naar huis ging zijn wij nog met de huisbaas en de Oude Meester naar een Izakaya gegaan, dat is een Japans barretje. Daar werden we door de Oude Meester getrakteerd op nog meer drank, eten en heel veel wijze lessen over het leven. We hebben daar zeker nog anderhalf uur met hem zitten filosoferen. Voor we uiteindelijk richting het guesthouse vertrokken hadden we met hem afgesproken dat we de volgende dag in zijn workshop zouden komen kijken.

春日

Op onze laatste dag in Nara zijn we naar het Kasuga bos geweest. Daar staan een hoop tempels en schrijnen en door het grauwe weer was het een zeer sfeervolle locatie. Natuurlijk liepen ook hier nog een hoop hertjes rond. In Kasuga wordt het pad aan weerszijden omringd door oude lampen.

Na ons bezoek aan het bos zijn we teruggegaan naar het guesthouse. Daar hadden we om half 5 afgesproken omdat we naar de workshop van de Oude Meester zouden gaan.

Workshop

In de workshop was het een gigantische bende, typisch de werkplaats van een genie. De Oude Meester vertelde over de geschiedenis van zijn vak, zijn werkwijze en zijn creaties. Onder het genot van een kopje thee die we van zijn lieve vrouwtje kregen, en een lekkere verse Japanse snack die een oud bakkertje opeens binnen kwam brengen hebben we zijn kunstwerken, die vaak duizenden euro's waard zijn, eens grondig geinspecteerd.

Na heel veel verwondering over de pracht van zijn meesterwerken, en na vele buigingen en bedankjes, zijn we uiteindelijk terug naar het guesthouse gegaan waar we nu onze blogs bijwerken. Morgen hebben we weer een lange dag voor de boeg, we vertrekken naar Kyoto waar we vriend Ben gaan ontmoeten om daar vervolgens nog 2 nachtjes in een hostel te verblijven, waarna we dan eindelijk ons appartement in kunnen!